Sofie  •  verkeers­slacht­of­fer

Ik ben Sofie, 25 jaar.Op 22 december 2011 werd ik door een motorijder aangereden op het zebrapad. Ik ben een paar meter verdergevlogen en belandde met mijn hoofd en nek op de stoeprand en de straat. Ik had verschillende schedelbreuken, hersenbloedingen, whiplash en zweefde enkele dagen tussen leven en dood. Voor mijn man, familie, schoonfamilie en vrienden was het bang afwachten. Zou ik het halen en hoe zou ik eraan toe zijn? Ik ben gelukkig wakker geworden en na een verblijf op intensieve en neurochirurgie ging ik naar de revalidatieafdeling in het UZ Pellenberg waar ik aan de lange revalidatie kon beginnen. Ik moest veel terug leren en bij alles geholpen worden. Dat is veel om te verwerken voor een 24-jarige, die voorheen erg zelfstandig was en boordevol plannen zat. Na een tijd besliste ik zelf om mijn dagelijkse revalidatie van thuis uit verder te zetten met de hulp van mijn man en familie die me bij de dagelijkse zaken komen helpen en me naar al de dagelijkse therapieen, onderzoeken en controles brengen.

Mijn korte termijngeheugen, fijne motoriek, gevoel, warm-en koudbesef, evenwicht, geur en smaak zijn weg en daar wordt dagelijks op geoefend in de therapieen. Ook mijn rechtergezichtszijde was verlamd, maar dit hebben we met dagelijks oefenen tot nu toe al veel kunnen verbeteren. Door de niet aangeboren hersenletsels ben ik wat trager in uitvoerende taken.

Sommige karaktereigenschappen zijn afgezwakt en weer andere uitvergroot. Ik heb veel nood aan structuur. Prikkels en informatie komen ongefilterd in mijn hoofd en gaan er ongefilterd weer uit. Het duurt ook wat langer om zaken te verwerken en te plaatsen. Mensen kunnen uiterlijk niet aan mij zien dat ik beperkingen heb, wat soms voor iets moeilijkere situaties kan zorgen. Niet alleen de fysieke, maar ook de mentale beperkingen zijn elke dag opnieuw een uitdaging. Dat is niet alleen voor mij zo, maar ook voor mijn omgeving het geval. Toch vinden we er stilletjes aan onze weg in. Met positief denken en met wat trucjes komen we al ver. Ik merk gelukkig wel dat ik nog steeds vooruitgang boek en stap per stap wat leer om te gaan met mijn beperkingen. Het is een moeilijke en lange weg, die vaak frustrerend en pijnlijk is, maar we werken eraan.

Alles is enorm veranderd tegenover vroeger, maar toch maak ik stilletjes aan terug plannen voor de toekomst. Deze zijn fel gewijzigd tegenover de toekomstplannen die ik voor 22 december 2011 maakte, maar ik hoop mijn weg erin te vinden. Ik kijk nu vooral uit naar de kleine zaken die voor de meeste mensen doodgewoon zijn, maar voor mij toch extra speciaal zijn geworden, zoals op reis gaan, enkele uren werken, terug zelf met de wagen rijden,…

© 2017 Over-Hoop • design by Lotsofdots
Over-Hoop publiceert foto's van de activiteiten op haar website. Indien u niet wenst dat een foto van u online staat kan u dit mailen aan info@over-hoop.be