Annelies  •  verkeers­slacht­of­fer

Hallo, ik ben Annelies. Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen. In mei 1998 werd ik als medepassagier in een auto het slachtoffer van een zwaar verkeersongeval. Ik zou naar een verjaardagsfeestje van een vriendinnetje gaan. Ik was toen 9 jaar. De mama van het meisje dat het verjaardagsfeestje gaf, kwam ons halen. De oma en broer van mijn vriedinnetje zaten ook in de auto. Toen we een expresweg moesten oversteken werden we door een andere auto gegrepen. De broer van mijn vriendinnetje en haar oma hebben het niet overleefd. Ik werd in levensgevaar naar het ziekenhuis gebracht. Mijn vriendinnetje en haar mama waren ook zwaar gewond. De dokters gaven mij niet veel kans op overleven, maar ik heb het toch gehaald! Na 3 weken verhuisde ik van Intensieve naar een gewone kamer en nog wat later kwam ik in Pulderbos terecht voor de revalidatie. Het was keihard oefenen. Ik moest weer leren stappen, spreken, met mijn handen leren werken enz. Lastig hoor! Leuk is wat anders! Wat ik wel een beetje fijn vond waren de gesprekken met de psychologe. 't Was dikwijls confronterend, maar zij hielp me wel heel erg met de vele woedeuitbarstingen. Toen ik daar na 1 jaar en 2 maanden moest vertrekken wou ik echt niet weg van haar. Heb ik toen geweend zeg! Ik ging in Pulderbos ook naar school. Ik moest alles opnieuw leren vanaf het 1e leerjaar. Tussendoor deden we ook wel leuke dingen met de leefgroep: naar een pretpark of naar zee. En ja, verjaren was daar ook tof. Dan deden ze iets speciaals met jou.

Na Pulderbos ging ik naar Ritmica, dat is een type4-school in Hove. Bah, een nieuwe school, nieuwe opvoedsters, en met wie zou ik in de klas zitten? Ik haatte de idee. We kregen er les, maar ook nog therapieën. Toen ik 13 was ging ik naar Sint Lodewijk in Wetteren. Dat is een internaat waar gehandicapten gewoon onderwijs kunnen volgen. Heel veel kinderen zaten in een rolstoel. Menslief, ik kon er in het begin echt mijn draai niet vinden. Waar kwamen al die rolstoelen toch vandaan! Ik had het wel moeilijk in de klas. Het ging dikwijls allemaal te vlug voor mij. Het kon me al die jaren zo boos maken en af en toe sloegen mijn stoppen dan door. Dikwijls moest iemand mij gaan zoeken omdat ik dan wegliep of mij ergens opsloot. Daarom ben ik ook terug naar een psychologe beginnen gaan. Met Engels had ik het op school echt moeilijk. Hoe hard ik ook werkte, ik kreeg maar zelden goeie cijfers. Frustrerend! Maar toch heb ik mijn diploma in de richting Kantoor gehaald! 

En dan moest ik me weer eens laten testen! Die testen had ik nu al een keer of 5 of 6 gedaan! Ik werd arbeidsongeschikt verklaard. Daar was ik een hele tijd niet goed van. Wel kreeg ik opnieuw de suggestie om een psychologe op te zoeken en dat heb ik dan ook maar gedaan. Na een tijdje klikte het echt wel. Bijna exact 2 jaar nadat ik bij haar gestart was, heb ik een brief geschreven aan de 2 andere mensen die het ongeval overleefden. Ik heb gewoon verteld hoe het nu met me ging. De psychologe heeft me daarbij geholpen. Het was een echte verlossing. Nu doe ik vrijwilligerswerk bij Brantano, 2 halve dagen in de week. Ik werk daar graag en mijn collega's zijn supertof. We lachen geregeld wat af. Het werk zelf valt heel goed mee en als ik iets niet begrijp, dan vraag ik het gewoon. Da's geen probleem.

Begin 2012 ben ik opnieuw met atletiek begonnen, zoals voor het ongeval. In juli deed ik mee aan het Belgisch kampioenschap voor mindervaliden. Voor kogelstoten en 5000m werd ik Belgisch kampioen in mijn klasse. Ik ben echt wel fier op mezelf. Ik was ooit bijna dood. Ik zou niet meer kunnen lopen of spreken,zeiden ze. Maar ik heb niet opgegeven. In de zomer 2012 begon ik al stilletjes te dromen van de Paralympics en onlangs heb ik ook mee gedaan aan de testen. Dat viel eerlijk gezegd nogal tegen. Maar de erkenning die ik in mijn eigen gemeente Rumst onlangs gekregen heb, maakt veel goed. Ik werd er zomaar eventjes tot sportvrouw van de gemeente benoemd en ik kreeg een prachtige trofee uit de handen van Gino De Keersmaeker. Zo zie je maar dat je als persoon met een beperking ook nog veel kunt bereiken. Maar toch wil ik hiermee eindigen: dit is een gemengd verhaal. Niets is zoals het lijkt. Soms zie ik het allemaal wel zitten, maar dan vind ik het daarna ook weer allemaal niet zo simpel. Zeker het onbegrip van mensen kan me dwars zitten.

© 2017 Over-Hoop • design by Lotsofdots
Over-Hoop publiceert foto's van de activiteiten op haar website. Indien u niet wenst dat een foto van u online staat kan u dit mailen aan info@over-hoop.be