Karin  •  moeder van Laurent

Onze zoon Laurent werd op 21/01/2005 het slachtoffer van een verkeersongeval. Hij was toen 15 jaar. Het is een avond die voor eeuwig in ons geheugen staat gegrift . Zoals iedere avond ging hij na zijn dagtaak (hij was op leercontract in een motorzaak ) te voet naar de bushalte. Die vrijdagavond was het miezerig en koud. Op een verkavelingsweg werd hij opeens gegrepen door een wagen. De bestuurder een 24 jarige jonge man had Laurent niet opgemerkt. Met alle gevolgen van dien: zware frontale slag op het hoofd, hersenfractuur, oedeem, hersenoperatie. Na 3 weken coma ontwaakte onze zoon. De weken nadien bleven cruciaal: klaplong, longontsteking, ziekenhuisinfectie. Maar hij heeft het gehaald. Na 8 weken kon Laurent het ziekenhuis verlaten en begon er een 2 jaar durende revalidatie. Ondertussen begon hij bij ons in de garage als mechanieker op leercontract. Al vlug beseften we dat Laurent toch met wat beperkingen af te rekenen had. Op het eerste zicht was er niets te zien, maar naar concentratie, uithouding en motivatie lukte het allemaal niet zo goed meer. Hij was ook veranderd: opvliegender en impulsiever geworden. Het was een moeilijke periode voor ons allemaal, maar toch heeft Laurent zijn leercontract met vrucht afgesloten in juni 2008.

Een job als mechanieker zag hij helemaal niet zitten. Daarom hadden we in mei 2008 een gesprek bij de VDAB. Op 1juli gingen we hem samen inschrijven bij de VDAB. Weer alle problemen uitgelegd en zo zouden er nog verschillende gesprekken volgen. Na een viertal gesprekken werd besloten dat Laurent een opleiding zou volgen als administratief bediende. Hij zag dit volledig zitten.

Hij was ook voldoende voorbereid door zijn trajectbegeleidster. Het zou een opleiding worden op afstand, via pc, met een instructeur die alles in de gaten houdt. Nadien zou er een stage volgen op de werkvloer. Ik twijfelde wel aan dat afstandsleren. Zou Laurent die discipline kunnen opbrengen ? Begin oktober werd Laurent uitgenodigd voor een gesprek in het opleidingscentrum van de VDAB. Hij moest aanwezig zijn om 8u30. Meer dan 40 mensen zaten daar te wachten. Na anderhalf uur was het uiteindelijk zijn beurt. Blijkbaar was deze mevrouw van heel de problematiek van Laurent niet op de hoogte, ook niet van zijn cursus, laat staan van een mogelijke stage. Ze zei grofweg, dat hij er niets kon komen doen, en dat ze wel zou contact opnemen met de trajectbegeleidster. Iets voor de middag stond Laurent terug thuis, teleurgesteld...., niet wetend hoe het verder moest. Ik nam ogenblikkelijk contact op met die mevrouw. Dit kon gewoon niet. Ze bedoelde het zo niet, antwoordde ze mij. Het waren misverstanden. Na de middag nam ik contact met de trajectbegeleidster. Zij begreep ook niet wat er eigenlijk verkeerd was gelopen. Weken verliepen, meermaals gebeld met de trajectbegeleidster. Het zou wel in orde komen. Uiteindelijk half november kon Laurent terug op gesprek.

Terug documenten invullen, weer uitleg,.... ongeval enz, enz. Ook niet de plezantste dingen voor jonge kerels. De instructeur viel wel mee, maar met de aanpak liep het volledig fout. Laurent kreeg 2 dikke cursussen mee: 1 met theorie, de andere met taken. Hij mocht zelf beslissen wanneer de taken moesten ingeleverd worden. Laurent stelde 13/01/09 voor. Examen dat was niet nodig, zei de instructeur. Tof! Dat zag Laurent volledig zitten. Op 13/01 had Laurent nog geen enkele taak verstuurd. Wat was het probleem? Laurent heeft structuur nodig en afbakening. Ten einde raad nam ik zelf contact op met de instructeur. Eind januari waren er een paar taken verstuurd, maar het probleem bleef aanslepen. Ik nam terug contact op met de instructeur. Nog maar eens mijn verhaal: concentratieproblemen, structuur, afbakening. Is het niet mogelijk hem in detail te laten werken? Dag per dag, taak per taak met de nodige ondersteuning? Nu, begin maart, nu heeft de instructeur het door, maar bij Laurent ontbreekt ondertussen de motivatie. Hopelijk houdt hij zich nu toch aan zijn schema.

Ik ondervind nu wel begrip bij de instructeur, maar er is zoveel tijd overheen gegaan. Ruzies met Laurent, door de bomen het bos niet meer zien ... Na deze cursus "Word" is zijn volgende cursus "Excel". Daarna mag hij stage lopen bij onze plaatselijke Basisschool. Maar zover zijn we nog lang niet. Ondertussen heeft zijn trajectbegeleidster ook ontslag genomen. Wat mij hier vooral dwars zit is de aanpak van onze kinderen met N.A.H. Ze hebben een meer individuele aanpak nodig, structuur en degelijke opvolging.

Tot hier mijn verhaal. Er zal zeker nog een vervolg komen.
Hopelijk met een happy-end.

© 2017 Over-Hoop • design by Lotsofdots
Over-Hoop publiceert foto's van de activiteiten op haar website. Indien u niet wenst dat een foto van u online staat kan u dit mailen aan info@over-hoop.be